Yavuztürk Hanedanı’nın kurucu atalarının önderliğinde Kök-Turan Birliği (KTB) kurulur. Zaman içinde parçalanmış uluslar tek bir nizam ve adalet çatısı altında toplanarak yeryüzündeki sınırlar kaldırılır.

KTB sınırlarını yerkürenin ötesine, uzayın derinliklerine taşır. Ay’ın Sessizlik Denizi’nde (Mare Tranquillitatis) devasa, şeffaf kubbeli gümüş ticaret istasyonları kurulur. Mars’ın kızıl, ölü kumlarını yaşanabilir (Terraform) kılmak, gezegene suni bir manyetosfer örmek için dağ büyüklüğünde “Atmosferik Yaratılış Motorları” inşa edilir. İnsanlık evrenin en ihtişamlı dönemini yaşar.

KTB mühendislerinin fani insan zihnini, evrenin Külli İradesine (Vahdet ağına) filtresiz ve zorla entegre etme girişimi mutlak bir felaketle sonuçlanır. Kâinatın şaşmaz bağışıklık sistemi bu kibri bir virüs olarak algılayıp devreye girer ve tüm şebekeyi şiddetle kilitler. Ağa doğrudan bağlı olan milyarlarca insanın sinir sistemi, duyusal aşırı yükleme yaşayarak saniyeler içinde kül olur. Yalnızca ağa bağlı olmayanlar; yeraltı işçileri, iletişim kopukluğu yaşayan sürgünler ve bu felaketi öngörüp fişlerini çoktan çekmiş olan bir avuç bilge hayatta kalabilir. Çöküşü önceden sezen bu bilgeler (Ak-Kamların ataları), sistemin kaba kuvvetle tekrar açılmasını engellemek için “Ergenekon Protokolü”nü devreye sokar ve uyanış şifrelerini Altayların zirvesindeki Krom Kurgan’a ebediyen mühürler. İnsanlığın altın çağı o gün karanlık bir kâbusa uyanır.

Büyük Kararma’nın alevlerinden sağ çıkan son bilgelere ait kirlenmemiş teknolojinin, Kök-Lisan’ın ve organik şifanın korunması amacıyla Altayların sarp vadilerine çekilinir. Vadi, devasa bir elektromanyetik fırtına kalkanıyla (Ağlayan Kayalar) dış dünyadan izole edilerek asırlarca kâinatın saf hafızasını saklar.

Radyasyondan ve asit yağmurları felaketlerinden kaçan yığınlar, eski nükleer kargo trenleri ve gemi omurgalarının birleştirilmesiyle oluşan devasa mobil şehirler (Paslı İpek Yolu) kurarak yerkabuğunda bitmek bilmeyen bir göçebeliğe başlarlar.

Şaman fıtratına sahip olan, hakikati ve hür iradeyi arayan 31 yaşındaki Aral ile 40 yaşındaki İlteriş’in geri dönülemez felsefi uçurumu, asit yağmurları altındaki efsanevi düelloyla sonuçlanır. İlteriş yüzünün yarısını kaybederken, Aral’ı Kurgan’dan uzak tutmak için kuzeyin dondurucu buzullarına giden otonom bir trene bindirerek sürgüne gönderir.

Tarihçilerin kaleminin kırıldığı, paslı çarkların durduğu o yıldır. Asırlar süren Kozmik Karantina’nın gölgesinde, Kurgan’ın dondurucu zirvesinde bir fani, elinde kadim bir tabletle beklemektedir. Sürgündeki Arayıcı Aral’ın on yıllık çilesinin ardından Altaylardan dönüşü; Mars’ın kızıl tabyalarından Ay’ın gümüş oligarklarına kadar tüm Güneş Sistemi’ni sarsacak olan mahşeri savaşı tetiklemek üzeredir. Gökyüzü ya yeni bir nizamla aydınlanacak ya da evren bu kez geri dönüşü olmaksızın kendi ihtirasında yanacaktır. Eski dünyanın kayıtları burada biter; kıyamet ve dirilişin destanı, Arayıcı’nın atacağı ilk adımla başlar...